Het Wilde Westen anno 1971 in Winterswijk dat toch echt in het Oosten ligt.

Blij ben ik, blij dat ik een baantje heb gevonden bij een tankstation aan de grens bij Winterswijk. Het verdient goed en de Duitsers die hier dieselolie komen tanken, geven zoveel fooi dat ik alleen hier al als 15 jarige van kan rondkomen.

Het is vrijdagavond half tien.  Ik moet tot tien uur werken (ja, toen kon dat nog) en het is rustig. Ik ben bezig met schoonmaken en opruimen.

Er komt een vrachtwagen het tankstation binnenrijden. Het is de tankwagen van Chevron die ons komt bevoorraden. De chauffeur meldt zich bij mij en het valt mij op dat hij er slecht uitziet. Hij heeft de griep, vertelt hij en voelt zich hondsberoerd.

Mijn hele leven heb ik al iets met vrachtwagenchauffeurs. Ik was met hem begaan en stelde hem voor koffie te gaan zetten en iets warms te eten maken. Hij kon dan mooi tijdens het lossen binnen zitten in de warmte.

Zo gezegd zo gedaan. De chauffeur sloot de slangen aan en ik deed de verlichting van het tankstation uit. Het was inmiddels na tienen. Tijdens het lossen hebben we gezellig koffie gedronken en hij heeft nog een paar kipschitsels gegeten die ik voor hem had klaargemaakt. Na een uur voelde hij zich een stuk beter.

Toen hij klaar was koppelde hij de slangen af en gaf mij de vrachtbrief. Ik had inmiddels het station afgesloten, maar besloot toch de vrachtbrief naar binnen te brengen. De chauffeur bedankte mij hartelijk en samen gingen we weg. Hij met zijn prachtige vrachtwagen met een tank erachter van (toen al) 50.000 liter, ik op mijn fiets. Naar huis was het nog zo`n 10 kilometer en ik was moe. Morgenvroeg moest ik om 6 uur weer beginnen, dus veel tijd om te slapen was er niet meer.

De volgende morgen om 6 uur kom ik terug op het station, parkeer mij fiets en wil de deur openen. Raar? De deur was niet afgesloten.

Na een korte inventarisatie zag ik het:  alle horloges die we verkochten waren er niet meer en ik miste koffie en sigaretten.

Ik heb direct de politie in Winterswijk gebeld. Die kwamen binnen de kortste tijd en wel met veel toeters en bellen.

Wat ik nooit verwachtte: ik was de laatste die gisteren was weggegaan en de eerste die er vanmorgen was: er waren geen sporen van braak, dus ik was de verdachte. Op zaterdagochtend 8 uur zat ik op het politiebureau, niet wetende wat mij allemaal te wachten stond. Ik werd gezien als verdachte en men zou er wel achter komen. Mijn kamer thuis werd geheel doorzocht door de recherche, echter men vond niets.

Tsjonge, jonge; wat voelde ik mij klein. s-Middags om 5 uur mocht ik naar huis, nadat ik de recherche in een helder moment verteld had dat ik met de vrachtbrief van de chauffeur terug ben gegaan naar het station en misschien wel ben vergeten het station voor de tweede maal af te sluiten. Stom, stom, stom.

1 Dag later werden vlak over de grens 2 Duitse jongens gearresteerd die bekenden dat ze wilden inbreken in het tankstation, maar dat ze hier niet veel voor hoefden te doen:  de deur was niet afgesloten !!!!!

2 Duitse jongens die iedere keer als ik moest werken altijd wel even bij mij langs kwamen en die altijd wel iets van mij te drinken of wat dan ook konden krijgen. Gek, hun gezichten zie ik na 40 jaren nog steeds helder voor me.

De gestolen spullen werden terug gevonden.  Ik beb toen misschien wel iets verloren. Ik weet het niet; een bepaalde achterdocht blijft.

Vriendelijke groet,

Richard