Ik ben 17 en lees in mijn dagboek, dat mijn moeder vandaag zelf advocaat heeft gemaakt van brandewijn. Alleen heeft ze er per ongeluk een dubbele hoeveelheid brandewijn in gedaan! Ik heb geen zin om te gaan slapen en denk dat het door de advocaat komt. Radio Northsea International is bezig met proefuitzendingen. Verder lees ik veel over schaatsen. Er was net een programma over Ard Schenk op tv: 'Tussen Thialf en Ullevi, Ard Schenk ten voeten uit.' Bij de WK schaatsen dames (dat werd toen nog apart gehouden), het afgelopen weekend, werd Atje Keulen-Deelstra gediskwalificeerd op de 1500 m, omdat ze die afstand niet kon uitrijden wegens een defecte schaats. Statkevitsj werd wereldkampioen. Morgen moet ik weer vroeg op en naar school en daar heb ik ook al geen zin in!

...In de tijd van 11 februari 1971, ik was 4 jaar en mijn zusje ruim anderhalf jaar, was onze moeder wel erg dik. Er werd ons verteld dat we er eerdaags een broertje of een zusje bij kregen. Wachten duurt altijd lang en helemaal als je nog zo klein bent. Ondertussen speelden wij ook flink 'vadertje en moedertje' met onze poppen. Ongeveer 6 weken later was het dan zover,(baby was ook nog eens overtijd) mama ging met de ambulance naar het ziekenhuis want de vroedvrouw kwam maar niet en de baby was er bijna, het hoofdje was al te zien. Ons nieuwe broertje zou ergens net voor de ingang van het ziekenhuis al in de ambulance geboren zijn. De baby was inmiddels afgenaveld en een dokter stond klaar en rende er mee weg, met onze vader erachteraan. Ons broertje was een beetje blauw en door even aan het zuurstof te zijn geweest ging het opeens veel beter met hem. Ze waren hem bijna kwijt geweest. Je raadt het al. Het was feest bij ons thuis want na twee meisjes was er dan eindelijk een zoon : Peter geboren op 1 april 1971. Zo trots als een pauw ging mijn vader die dag even langs zijn werk en had een taart bij zich, maar niemand die hem geloofde. Ze dachten allemaal dat het een 1 april grap was. Na veel heen en weer gepraat en overtuigingskracht van mijn vader en met het trouwboekje bij zich, geloofden ze het uiteindelijk pas dat hij vader was geworden. Dit verhaal werd ons jaren later (nog eens )verteld als de fotoalbums weer eens voor de dag kwamen. ...bij flarden kan ik me aan de hand van de foto's nog wel het een en ander herinneren, mijn zusje van ruim anderhalf wist zich uit die tijd niets meer te herinneren. En mij geloofden ze op de lagere school nooit als ik op 1 april tegen de juf zei dat mijn broertje jarig was. Dat gebeurde pas jaren later, toen hij ook bij ons op school kwam.